Wat leuk dat je op mijn site komt kijken! Mijn eerste boek Jade bijna elf (2009) is bekroond met de Hotze de Roosprijs, een debutantenprijs (voor het eerste boek van een schrijver)! Punt voor Pien (2010) is mijn tweede boek en Moederruil (2011), mijn derde boek, is net verschenen.
‘Superleuk en spannend. Een aanrader, vooral voor meisjes. Het gaat over Bloem die denkt dat ze met het tv-programma Moederruil meedoet. Dat is net zoiets als Puberruil, maar dan wisselen de moeders van huis. (…) Ik heb elke avond samen met mijn moeder een hoofdstuk gelezen. Ik ben dyslectisch en zij helpt me met de moeilijke woorden. Het lezen gaat steeds beter en het wordt ook veel leuker.’ Diana S. (10 jaar) in LOL magazine (pag. 21).
Moederruil is een lekker eigentijds boek dat gemakkelijk wegleest, maar moeilijke onderwerpen niet uit de weg gaat. Ellen Stoop geeft de emotie van de tienjarige Bloem goed weer. Je zou nog het liefst een arm om haar heen slaan en zeggen dat het allemaal goed komt. (Happy Moms)
‘Moederruil is het verhaal van hoe Bloem, die alles in haar eentje opknapte, weer een meisje van tien mag zijn, en daarbij ook nog eventjes op een zeer volwassen wijze de scheiding van haar ouders verwerkt. Het natuurproject in de klas (…) is een mooie metafoor, die ook nog heel goed past in de alledaagse realiteit, die Ellen Stoop zo goed kan scheppen. Niet alleen voor liefhebbers van Moederruil of All you need is love maar voor alle meisjes van tien en elf jaar!’ (Boekje Open)
‘Een eigentijds, hoopvol, vlot geschreven en lekker weglezend verhaal over een beladen thema.’ (NBD/Biblion)
Zaterdag 24 september nam Robert ten Brink het eerste exemplaar van mijn nieuwste boek Moederruil in ontvangst in de Kinderboekwinkel in Amsterdam. Bekijk hier het filmpje.
Fotografie: Jeffrey Goodett
Het was druk op de Tina-dag bij de stand van Uitgeverij Holland. De hele dag stond er een rij voor het rad van fortuin. En ik heb ook heel veel handtekeningen gezet en boeken verkocht. De boekenmarkt op de Tina-dag in Attractiepark Duinrell was een groot succes.
Goed nieuws: Punt voor Pien is genomineerd voor de Drentse Kinderjury 2011, voor de Bussumse en Naardense Kinderjury 2011 en voor de Amstelveense Kinderjury 2011.
Eind juli was ik op vakantie in Suriname en heb mijn twee boeken aan de bibliotheek in Paramaribo geschonken. Ook heb ik veel Surinaamse kinderen gezien: vier schoolklassen kwamen naar de bibliotheek. Ik heb voorgelezen en met ze gepraat. Ook veel Surinaamse kinderen houden van schrijven: verhalen, gedichten of songteksten. En ik stond ook nog in het Dagblad Suriname
.
Samen met Caroline Albers van uitgeverij Holland en Tanja de Jonge, schrijfster van Dwaalspoor in de diepte
Op zondag 6 juni ontving ik de Hotze de Roosprijs, een debuutprijs voor het beste kinderboek. Daar ben ik echt heel blij mee! Kinderen uit de gemeente Zaanstad hebben uit elf boeken Jade bijna elf als mooiste gekozen!
De prijs is vernoemd naar Hotze de Roos, schrijver van o.a. De Kameleon-boeken.
Rietje Nivaard bespreekt elke dinsdagochtend kinderboeken op de radio. Op 25 mei vertelde Rietje op Radio Noord Holland over mijn boek Punt voor Pien. Kort samengevat: ‘Beklemmend boek over akelige meester die de baas speelt in de klas’.
Op 29 mei was de boekpresentatie van Punt voor Pien. Met een wedstrijd en de Pien-verkiezing, in de Kinderboekwinkel in Amsterdam. Mijn eerste boek was voor Pien! Voor meer foto’s kijk op het weblog van Uitgeverij Holland.
Als je doorklikt naar Punt voor Pien, dan zie je onder de flaptekst de voorkant van het boek. Als je daarop klikt, dan kun je in het eerste hoofdstuk lezen welke naam het groepje van Pien verzint…
Het begin van Punt voor Pien:
‘Zo, dit is een scheidslijn.’ Meester Engel liep precies door het midden van de klas naar achter. ‘Vanaf nu heeft niemand van de ene kant van de klas nog contact met de kinderen van de andere kant.’
Pien voelde een lach opkomen. Kwam er soms ook een muur zoals vroeger in Berlijn? In Duitsland konden ze elkaar zelfs niet meer zien!
Iedereen gniffelde, maar niemand durfde iets te zeggen. Amber draaide zich om en keek Pien met vragende ogen aan. Gelukkig, zij zaten aan dezelfde kant.
Achterin de klas telde Engel de hoofden. Daarna liep hij terug naar het midden van de klas en maakte precies voor Piens tafeltje een scherpe bocht naar het raam. Zijn donkergroene jasje wapperde net langs haar etui. Bah. Ze trok het snel naar zich toe.
Bij het tafeltje van Fay dat tegen de vensterbank stond, sloeg hij zijn hakken tegen elkaar en maakte op twee voeten rechtsomkeert. Met grote passen liep hij naar de andere kant van de klas tot hij bij Jacco was, die bij de muur zat. Hij sloeg weer zijn hakken tegen elkaar en draaide zich om.
‘En hier is de tweede scheidslijn,’ riep meester Engel. ‘Zoals jullie zien heb ik de klas ingedeeld in vier vakken. In elk vak zitten zes kinderen. Deze zes kinderen praten vanaf nu alleen nog met elkaar. En alleen als ik dat zeg, natuurlijk.’
Niet meer met Amber praten? Pien dacht het niet. Ze friemelde aan haar oorlelletje, maar ze zei niets.
Copyright © 2008-2012 Ellen Stoop.
